Door Mark

Het is een vraag die menig stotteraar vroeg of laat bezighoudt: wat zal ik (later) worden. Volg ik mxc2xb4n hart en kies ik het beroep waar ik van droom of kies ik een beroep waarbij ik zo min mogelijk hoef te praten.

Alhoewel vaak geroepen wordt dat je je bij je beroepskeuze niet moet laten leiden door je stotteren, valt er volgens mij voor beide keuzes wel iets te zeggen. Uiteraard hangt het sterk af van de ernst van je stotteren, maar vooral van de manier waarop je er zelf mee omgaat. Vooral de vraag of je je stotterangst kunt hanteren is mijns inziens van groot belang. Evenals de vraag hoe je je overige communicatieve vaardigheden uitbuit en hoe assertief je bent. Want communicatie is veel en veel meer dan praten. Ik heb laatst eens ergens gelezen dat nonverbale communicatie zelfs voor 80% bepalend is voor de wijze waarop een verhaal of boodschap overkomt.

Zelf heb het in zekere zin makkelijk gehad met de keuze voor een opleiding en beroep. Ik kom uit een muzikaal nest, was en ben zelf gelukkig ook niet gespeend van enige muzikaliteit en bij ons thuis was het dan vanzelfsprekend dat je naar het conservatorium ging. Dus met de pijnlijke vraag wat ik later zou gaan doen heb ik me in eerste instantie niet zo bezig hoeven houden. En ja, muzikant is natuurlijk een comfortabel beroep voor iemand die heftig stottert.

En toch kwam ook bij mij het moment dat ik bij mezelf te rade moest gaan. Ga ik voor een baan als uitvoerend musicus: beetje drummen, beetje toeteren en een beetje zingen, freelancen hier en freelancen daar. Of nut ik mxc2xb4n kwaliteiten volledig uit en ga ik voor een baan als muzikaal leider/dirigent en/of docent. Laat ik me leiden door mijn angst- en schaamtegevoelens om voor grote groepen te staan of door het feit dat angst een slechte raadgever is.

Uiteindelijk is het het laatste geworden, maar dat heeft me wel bloed, zweet en tranen gekost. Na een flink aantal jaren een fantastische tijd als uitvoerend musicus bij een aantal internationale Bigbands te hebben mogen meemaken, begon er toch wat aan me te knagen. En toen zich de kans voordeed om als dirigent bij een Bigband van 30 man aan de slag te gaan en ik heen en weer geslingerd werd tussen mijn ambities en mijn angst, kreeg ik steeds meer een hekel aan mezelf. Na flink wat gemasseer door mijn vrouw en een hele goeie vriendin, kon ik dan ook bijna niet meer anders dan de stap wagen.

Ik moet toegeven: in het begin vond ik het een regelrechte ramp. Vroeg me meerdere malen af waar ik in hemelsnaam aan begonnen was. Zag er elke week weer als een berg tegenop om voor die club te gaan staan stotteren. Maar na een paar maanden, was ik in staat om mezelf te vergeten, om me volledig over te geven aan de muziek. Het gevolg was minder stotterangst en dus minder stotteren. Ik kreeg leuke en enthousiaste reacties van de bandleden en merkte dat ik daar op mxc2xb4n plek was en welk positief effect inspiratie op mxc2xb4n stotteren had. Vervolgens deed zich een nieuwe kans voor: nog een Bigband erbij en tot grote ergernis van mezelf, sloeg de twijfel weer toe. Op dat moment ben ik begonnen met een therapie om met mxc2xb4n stotterangst en schaamtegevoelens om te leren gaan en tot op de dag van vandaag pluk ik daar nog de vruchten van.

Uiteindelijk sta ik nu als muzikaal leider en dirigent voor drie Bigbands en geef ik 28 uur per week les op het conservatorium. Daarnaast drum en zing ik bij een 6-persoonsformatie, waarbij ik ook als contactpersoon optreedt voor de particulieren en bedrijven die ons inhuren. Dan moet je denken aan het leggen van het eerste contact, het voeren van contractbesprekingen e.d.

En makkelijk is het nog steeds niet altijd; er zijn nog steeds dingen waar ik tegenop zie en al dat praatwerk kost me soms ook bakken met energie. Maar ik krijg er ook ontzettend veel energie voor terug. En wat nog belangrijker is, is dat ik tevreden ben over mezelf, dat ik me niet heb laten ringeloren door dat rotte stotteren en dat ik mxc2xb4n hart gevolgd heb en me niet heb laten leiden door mxc2xb4n angst.

Sterker nog: doordat ik heel veel moet praten in alle mogelijke situaties, leer ik mxc2xb4n stotterangst elke keer weer wat beter te hanteren en vooral ook mijn stotteren te relativeren. Natuurlijk moeten de meeste mensen in eerste instantie vaak wel even aan mxc2xb4n gestotter wennen en beinvloedt het soms ook wel in negatieve zin het eerste contact. Maar ik probeer er zelf vrij open en ongecompliceerd mee om te gaan en na de eerste (paar) keer speelt mxc2xb4n stotteren doorgaans nauwelijks nog een belangrijke rol in de kwaliteit van de communicatie. (Er zijn zelfs vrouwelijke studenten die het uiterst charmant vinden, maar daar mag ik van mxc2xb4n vrouw verder niet op ingaan).

Maar goed, waar het volgens mij dus omgaat bij de vraag of je als stotteraar al dan niet moet gaan voor een praatberoep, is in hoeverre je met je stotteren om kunt gaan, in hoeverre je jezelf accepteert als iemand die stottert, in hoeverre je voor jezelf op kunt komen etc. Dat soort dingen zijn in ieder geval stukken belangrijker dan de vraag of je wel of niet je stotteren onder controle kunt houden.