Door Mark

Bestaan er over stotteren en vooral over de oorzaken ervan nogal wat misverstanden, over de acceptatie van stotteren is dit nog een graadje erger.

Acceptatie klinkt als berusting, als niet gemotiveerd zijn om er iets aan te doen, als het allemaal wel best vinden. Helaas klinkt het niet alleen zo, het wordt ook vaak op die manier uitgelegd. En niet alleen door Jan Publiek, maar zelfs ook door gerenommeerde stottertherapeuten, zoals bijvoorbeeld Del Ferro.

Ook collega-stotteraars die een dergelijke therapie volgden, staan als eerste klaar om mensen die hun stotteren accepteren te verguizen als types die geen lef hebben, die gemakzuchtig zijn, de weg van de minste weerstand kiezen etc.

En dat is jammer!! Want mijn ervaring en die van velen met mij, is dat het accepteren van je stotteren op zichzelf al heilzaam kan werken, maar ook nog eens zorgt voor veel minder stotters of in ieder geval veel minder heftige blokkades. Bovendien legt het een hele stevige basis om op termijn iets aan het stotteren zelf te doen.

Velen zijn de mening toegedaan dat primair stotteren veroorzaakt wordt door een zwakke timing van het spraakmechanisme. Alhoewel dat (fysieke) probleem bij de xc3xa9xc3xa9n groter is dan bij de ander, hebben vrijwel alle mensen die stotteren iets gemeen. En dat zijn de angst- en schaamtegevoelens rond het stotteren. Daardoor beland je in een gemene vicieuze cirkel. Angst- en schaamtegevoelens zorgen namelijk voor meer (spreek)spanning en meer spreekspanning zorgt voor meer stotteren. En meer stotteren zorgt voor meer angst- en schaamtegevoelens en zo is de cirkel rond.

Het is dan ook niet meer dan logisch dat het doorbreken van die vicieuze cirkel, een positief effect heeft. Als je het voor elkaar krijgt je niet meer of minder te schamen voor je stotteren, heb je minder angst voor spreeksituaties, levert dat minder spanning op en stotter je doorgaans minder.

Een belangrijke voorwaarde om zover te komen dat het stotteren je nagenoeg niets meer doet, is natuurlijk dat je jezelf leert zien als mens met heel veel kwaliteiten die toevallig stottert, dat stotteren maar xc3xa9xc3xa9n facet is van je persoonlijkheid, dat je niets minder bent dan anderen omdat je toevallig stottert en vooral dat je de moed op kunt brengen om geen enkele spreeksituatie uit de weg te gaan. Of je nu in die situatie stottert of niet, je zult zover moeten komen dat je het langs je kouwe kleren af laat glijden.

Ook daar zijn hele goede therapiexc3xabn voor, zoals bijvoorbeeld RET. Het is een lange weg, die heel veel inzet en lef vraagt, maar uiteindelijk heel veel oplevert. En ik ben eigenwijs en ben van mening dat het je meer oplevert dan het door middel van onnatuurlijke spreektechnieken (spreken is namelijk een onwillekeurig proces) met man en macht bedwingen van je stotters.

Maar goed, iedereen die stottert is anders, en als je je goed voelt bij symptoombestrijding, moet je het vooral niet laten. En het is dan ook goed dat daar therapiexc3xabn voor zijn.

Wat ik echter een slechte zaak vind is dat diezelfde therapiexc3xabn zoxc2xb4n negatief beeld van stotteren neerzetten en vooral ook van degenen die het doen.