Daar ben ik ook weer eens. Heeft een tijdje geduurd, maar goed.
Gelijk ook maar de achtergrond wat opgefleurd, dit staat toch wel frisser (letterlijk en figuurlijk) als die boodschappen van photobucket hxc3xa9.

Maar goed, waar slaat die trukendoos nu op?
Iemand die stottert zal het in xc3xa9xc3xa9n klap begrijpen denk ik.
Maar iemand die niet veel van stotteren af weet zal z’n schouders ophalen.
Ik zal het ook uitleggen.
Veel mensen die stotteren durven er niet echt voor uit te komen. Ze willen niet weten dat ze stotteren, steken hun kop in het zand. En zxc3xa9ker als je dan nog eens niet zo ernstig stottert is dat hxc3xa9xc3xa9l goed te doen. Als doorgewintert iemand die stottert weet je welke woorden en letters problemen geven. Je weet wanneer die eraan komen. Dus ja, wat is er dan makkelijker om een synoniem te zoeken en te gebruiken? Of je zin zo ombuigen dat het er allemaal heel vloeiend uit komt? Of zeggen dat je niet wilt bellen omdat je last van je keel hebt? Dat je geen zin hebt om in een rij te gaan staan wachten in een winkel.
Allemaal dingen die de meeste mensen die stotteren wel  kennen. Toch?

En waarom al deze moeite? Omdat je je schaamt, je wilt niet weten dat je stottert, je vind het raar staan, vreemd klinken. Je wilt niet anders zijn dan de ander.

Maar wie hou je nu eigenlijk voor de gek vroeg ik me af…… En ik kwam tot de conclusie dat ik alleen mezelf hiermee had. Want ja, ik was en ben een doorgewinterde omzeiler van het stotteren.
In m’n eerste baan wisten mijn naaste collega’s wel dat ik stotterde. Niet heel de instelling natuurlijk. Ik werkte met de meesten ook al heel wat jaartjes, dus dan gaf ik er ook niet zo om dat ze het wisten. Ook al probeerde ik dan nog het stotteren te omzeilen.

Maar toen ging ik van baan veranderen, na 14,5 jaar iets nieuws. En daar heb ik vanaf het begin een hxc3xa9le domme fout gemaakt. Heb m’n kop ver in het zand gestoken. Ik kwam er totaal niet voor uit dat ik stotterde. Vond het ‘de ver van m’n bed show’, als het om er voor uit komen ging. Intussen was ik er wel zo veel mee bezig om niet door de mand te vallen. En dxc3xa1t gebeurt! Er zijn woorden en situaties waar je nu eenmaal echt niet omheen kunt!
Ik baalde intussen er wel zo veel van dat het me echt in de weg zat.
Eigenlijk kwam ik tot de conclusie dat ik maar beter open kaart kon gaan spelen.
Dus zo langzaamaan ben ik in die instelling ook opener geworden over het stotteren. En wat kreeg ik er voor terug? Heel veel spreekvrijheid, mezelf kunnen zijn. Want bij mijzelf hoort gewoon stotteren, het is een stukje van mij, een klein stukje.
En wat ik later hoorde van een collega…. Dat het verschillende mensen al lang opgevallen was dat ik stotterde.
Dus zo zie je… Je doet je best, en toch valt het gewoon op. Of je nu wilt of niet.

Nu ben ik pas wxc3xa9xc3xa9r met een nieuwe baan begonnen. Met het sollicitatie gesprek ben ik al open over het stotteren geweest. Ze vroegen of ik moeite zou hebben met bewoners die moeite hadden met spreken. (verstandelijk gehandicapten) Ik dus verteld dat ik daar geen problemen mee heb, omdat ik zelf ook stotter. Eigenlijk gingen ze daar niet eens verder op in. Het was voor hun geen probleem dus. Maar het was voor mezelf wxc3xa9l een grote overwinning dat ik dat vertelde in zoxc2xb4n gesprek.

Op de werkvloer zelf ben ik ook vanaf het begin open geweest. Zo tegen de xc3xa9xc3xa9n en ander verteld dat ik stotter. Als ik eens een blokkade had, gelijk een opmerking erover. Of als het ter sprake kon komen in een gesprek met een collega. En dan kom je tot de ontdekking dat het voor anderen helemaal niet zo veel voorstelt. Dat ik voor hun nog gewoon Petra ben, die veel en graag kletst, en ja… ook af en toe stottert. Maar dat staat niet bovenaan.
Ik weet wxc3xa9l dat ik me nu veel fijner voel op het werk. Een fijner begin dan mxc2xb4n vorige baan. En de schaamte voor het stotteren is er nog wel tegenover collegas, maar lang niet meer zo erg als dat ik gehad heb. En natuurlijk voelt het soms ook niet prettig xc3xa1ls het praten niet echt lekker gaat, maar dit alles is toch vxc3xa9xc3xa9l beter dan mxc2xb4n koppie in het zand steken.

En het werkt ook door in het dagelijks leven gelukkig. Ik durf meer en meer voor het stotteren uit te komen. Wordt wat ongevoeliger voor wat anderen eventueel zullen kunnen denken. Ik ben er nog niet hoor, helemaal niet.
Vraag me ook wel eens af of je ooit helemaal klaar bent met stotteren. Als ik naar mezelf kijk denk ik van niet. Maar de laatste jaren ben ik wel weer een stapje in de goede richting gegaan, en dat voelt prima.

Mark schreef er ook al over. Dat acceptatie voor sommigen beter is dan allerlei therapiexc3xabn die op vloeienheid gericht zijn. Dat gaat ook zxc3xa9ker voor mij op. Ik hoef niet zo nodig vloeiend te praten. Natuurlijk zou het heerlijk zijn als ik morgen wakker wordt en het stotteren is met de noorderzon vertrokken! Daar teken ik voor. Maar zo werkt het nu eenmaal niet jammergenoeg.
Ik stotter al zo weinig dat ik liever die paar stotters wil accepteren en er normaal m’n ding mee kan doen.

Dus de trukendoos verdwijnt hier langzaamaan de container in.

Gisteren een super bericht gehad!!!!!!!!!!

Volgend jaar ga ik zes maanden een gastdirigentschap doen bij een professionele Bigband in Amerika.

Lekker muziek maken in een aantal fantastische theaters in een vijftal verschillende staten.

En ………lekker een halfjaartje engels praten. Want het is raar maar waar: in het engels stotter ik veel minder!

Door Mark

Bestaan er over stotteren en vooral over de oorzaken ervan nogal wat misverstanden, over de acceptatie van stotteren is dit nog een graadje erger.

Acceptatie klinkt als berusting, als niet gemotiveerd zijn om er iets aan te doen, als het allemaal wel best vinden. Helaas klinkt het niet alleen zo, het wordt ook vaak op die manier uitgelegd. En niet alleen door Jan Publiek, maar zelfs ook door gerenommeerde stottertherapeuten, zoals bijvoorbeeld Del Ferro.

Ook collega-stotteraars die een dergelijke therapie volgden, staan als eerste klaar om mensen die hun stotteren accepteren te verguizen als types die geen lef hebben, die gemakzuchtig zijn, de weg van de minste weerstand kiezen etc.

En dat is jammer!! Want mijn ervaring en die van velen met mij, is dat het accepteren van je stotteren op zichzelf al heilzaam kan werken, maar ook nog eens zorgt voor veel minder stotters of in ieder geval veel minder heftige blokkades. Bovendien legt het een hele stevige basis om op termijn iets aan het stotteren zelf te doen.

Velen zijn de mening toegedaan dat primair stotteren veroorzaakt wordt door een zwakke timing van het spraakmechanisme. Alhoewel dat (fysieke) probleem bij de xc3xa9xc3xa9n groter is dan bij de ander, hebben vrijwel alle mensen die stotteren iets gemeen. En dat zijn de angst- en schaamtegevoelens rond het stotteren. Daardoor beland je in een gemene vicieuze cirkel. Angst- en schaamtegevoelens zorgen namelijk voor meer (spreek)spanning en meer spreekspanning zorgt voor meer stotteren. En meer stotteren zorgt voor meer angst- en schaamtegevoelens en zo is de cirkel rond.

Het is dan ook niet meer dan logisch dat het doorbreken van die vicieuze cirkel, een positief effect heeft. Als je het voor elkaar krijgt je niet meer of minder te schamen voor je stotteren, heb je minder angst voor spreeksituaties, levert dat minder spanning op en stotter je doorgaans minder.

Een belangrijke voorwaarde om zover te komen dat het stotteren je nagenoeg niets meer doet, is natuurlijk dat je jezelf leert zien als mens met heel veel kwaliteiten die toevallig stottert, dat stotteren maar xc3xa9xc3xa9n facet is van je persoonlijkheid, dat je niets minder bent dan anderen omdat je toevallig stottert en vooral dat je de moed op kunt brengen om geen enkele spreeksituatie uit de weg te gaan. Of je nu in die situatie stottert of niet, je zult zover moeten komen dat je het langs je kouwe kleren af laat glijden.

Ook daar zijn hele goede therapiexc3xabn voor, zoals bijvoorbeeld RET. Het is een lange weg, die heel veel inzet en lef vraagt, maar uiteindelijk heel veel oplevert. En ik ben eigenwijs en ben van mening dat het je meer oplevert dan het door middel van onnatuurlijke spreektechnieken (spreken is namelijk een onwillekeurig proces) met man en macht bedwingen van je stotters.

Maar goed, iedereen die stottert is anders, en als je je goed voelt bij symptoombestrijding, moet je het vooral niet laten. En het is dan ook goed dat daar therapiexc3xabn voor zijn.

Wat ik echter een slechte zaak vind is dat diezelfde therapiexc3xabn zoxc2xb4n negatief beeld van stotteren neerzetten en vooral ook van degenen die het doen.

Door Mark            

Ik heb een nieuwe baan: onderwijsmanager koper en ritme op het conservatorium waar ik de afgelopen twee jaar als docent gewerkt heb. Ga leiding geven aan een aantal docenten en vooral nieuwe lesmethodes ontwikkelen. Dat gedurende zoxc2xb4n 20 uur per week. Daarnaast blijf ik 12 uur per week individuele studenten begeleiden. Gelukkig maar, want ook dat vind ik hartstikke leuk.

Ik ben er blij mee en vooral ook wel een beetje trots. Wie had dat nu kunnen denken toen ik twee jaar geleden na een behoorlijk moeizaam sollicitatiegesprek toch het voordeel van de twijfel kreeg voor een baan als docent, zoals mij verteld werd. Een sollicitatiegesprek waarin het bijna uitsluitend over mijn stotteren ging en erg weinig over mijn andere kwaliteiten.

Een gesprek waarin ik alles op alles moest zetten om mijn gesprekpartners ervan te overtuigen dat stotteraars veel meer zijn en ook veel meer kunnen dan stotteren. Een gesprek waarin ik er alsmaar weer op hamerde dat communiceren veel meer is dan praten, dat zelfs de ernstigste stotteraars vaak heel goed kunnen communiceren, dat stotteren helemaal niet noodzakelijkerwijs een negatieve invloed op de communicatie hoeft te hebben. Dat het er heel veel vanaf hangt hoe je er mee om gaat. Dat stotteren bij mij vele erger is als ik gespannen ben. Een gesprek waarin ik uit moest leggen hoe lang ik dan in een ontspannen situatie over een zin deed.

Een gesprek waar ik doodmoe en vertwijfeld vandaan kwam, maar waarin ik wel bij mezelf gebleven was door aan te geven dat ze mij beter maar niet konden nemen als mijn stotteren zoxc2xb4n probleem was.

En….bijna had ik het erbij laten zitten.

Wat ben ik achteraf blij dat ik dat niet gedaan heb.

Door Mark

Het is een vraag die menig stotteraar vroeg of laat bezighoudt: wat zal ik (later) worden. Volg ik mxc2xb4n hart en kies ik het beroep waar ik van droom of kies ik een beroep waarbij ik zo min mogelijk hoef te praten.

Alhoewel vaak geroepen wordt dat je je bij je beroepskeuze niet moet laten leiden door je stotteren, valt er volgens mij voor beide keuzes wel iets te zeggen. Uiteraard hangt het sterk af van de ernst van je stotteren, maar vooral van de manier waarop je er zelf mee omgaat. Vooral de vraag of je je stotterangst kunt hanteren is mijns inziens van groot belang. Evenals de vraag hoe je je overige communicatieve vaardigheden uitbuit en hoe assertief je bent. Want communicatie is veel en veel meer dan praten. Ik heb laatst eens ergens gelezen dat nonverbale communicatie zelfs voor 80% bepalend is voor de wijze waarop een verhaal of boodschap overkomt.

Zelf heb het in zekere zin makkelijk gehad met de keuze voor een opleiding en beroep. Ik kom uit een muzikaal nest, was en ben zelf gelukkig ook niet gespeend van enige muzikaliteit en bij ons thuis was het dan vanzelfsprekend dat je naar het conservatorium ging. Dus met de pijnlijke vraag wat ik later zou gaan doen heb ik me in eerste instantie niet zo bezig hoeven houden. En ja, muzikant is natuurlijk een comfortabel beroep voor iemand die heftig stottert.

En toch kwam ook bij mij het moment dat ik bij mezelf te rade moest gaan. Ga ik voor een baan als uitvoerend musicus: beetje drummen, beetje toeteren en een beetje zingen, freelancen hier en freelancen daar. Of nut ik mxc2xb4n kwaliteiten volledig uit en ga ik voor een baan als muzikaal leider/dirigent en/of docent. Laat ik me leiden door mijn angst- en schaamtegevoelens om voor grote groepen te staan of door het feit dat angst een slechte raadgever is.

Uiteindelijk is het het laatste geworden, maar dat heeft me wel bloed, zweet en tranen gekost. Na een flink aantal jaren een fantastische tijd als uitvoerend musicus bij een aantal internationale Bigbands te hebben mogen meemaken, begon er toch wat aan me te knagen. En toen zich de kans voordeed om als dirigent bij een Bigband van 30 man aan de slag te gaan en ik heen en weer geslingerd werd tussen mijn ambities en mijn angst, kreeg ik steeds meer een hekel aan mezelf. Na flink wat gemasseer door mijn vrouw en een hele goeie vriendin, kon ik dan ook bijna niet meer anders dan de stap wagen.

Ik moet toegeven: in het begin vond ik het een regelrechte ramp. Vroeg me meerdere malen af waar ik in hemelsnaam aan begonnen was. Zag er elke week weer als een berg tegenop om voor die club te gaan staan stotteren. Maar na een paar maanden, was ik in staat om mezelf te vergeten, om me volledig over te geven aan de muziek. Het gevolg was minder stotterangst en dus minder stotteren. Ik kreeg leuke en enthousiaste reacties van de bandleden en merkte dat ik daar op mxc2xb4n plek was en welk positief effect inspiratie op mxc2xb4n stotteren had. Vervolgens deed zich een nieuwe kans voor: nog een Bigband erbij en tot grote ergernis van mezelf, sloeg de twijfel weer toe. Op dat moment ben ik begonnen met een therapie om met mxc2xb4n stotterangst en schaamtegevoelens om te leren gaan en tot op de dag van vandaag pluk ik daar nog de vruchten van.

Uiteindelijk sta ik nu als muzikaal leider en dirigent voor drie Bigbands en geef ik 28 uur per week les op het conservatorium. Daarnaast drum en zing ik bij een 6-persoonsformatie, waarbij ik ook als contactpersoon optreedt voor de particulieren en bedrijven die ons inhuren. Dan moet je denken aan het leggen van het eerste contact, het voeren van contractbesprekingen e.d.

En makkelijk is het nog steeds niet altijd; er zijn nog steeds dingen waar ik tegenop zie en al dat praatwerk kost me soms ook bakken met energie. Maar ik krijg er ook ontzettend veel energie voor terug. En wat nog belangrijker is, is dat ik tevreden ben over mezelf, dat ik me niet heb laten ringeloren door dat rotte stotteren en dat ik mxc2xb4n hart gevolgd heb en me niet heb laten leiden door mxc2xb4n angst.

Sterker nog: doordat ik heel veel moet praten in alle mogelijke situaties, leer ik mxc2xb4n stotterangst elke keer weer wat beter te hanteren en vooral ook mijn stotteren te relativeren. Natuurlijk moeten de meeste mensen in eerste instantie vaak wel even aan mxc2xb4n gestotter wennen en beinvloedt het soms ook wel in negatieve zin het eerste contact. Maar ik probeer er zelf vrij open en ongecompliceerd mee om te gaan en na de eerste (paar) keer speelt mxc2xb4n stotteren doorgaans nauwelijks nog een belangrijke rol in de kwaliteit van de communicatie. (Er zijn zelfs vrouwelijke studenten die het uiterst charmant vinden, maar daar mag ik van mxc2xb4n vrouw verder niet op ingaan).

Maar goed, waar het volgens mij dus omgaat bij de vraag of je als stotteraar al dan niet moet gaan voor een praatberoep, is in hoeverre je met je stotteren om kunt gaan, in hoeverre je jezelf accepteert als iemand die stottert, in hoeverre je voor jezelf op kunt komen etc. Dat soort dingen zijn in ieder geval stukken belangrijker dan de vraag of je wel of niet je stotteren onder controle kunt houden.

Voor mensen die zelf stotteren is het natuurlijk niks nieuws (hoop ik). De meest onverbeterlijke stotteraars zijn compleet vloeiend als ze zingen.

Maar ja…deze blog is juist ook bedoeld voor mensen die niets van stotteren afweten, dus schrijf ik maar eens iets over het fenomeen xc2xa8stotteren en zingenxc2xa8.

Zoals ik al eerder schreef, ben ik behalve dirigent, trombonist en drummer, ook zanger. En dat een stotteraar kan dirigeren, tromboneren en drummen, snappen de meeste mensen nog wel. Maar dat zingen van mij roept toch altijd weer de nodige reacties en vooral heel veel vragen op.

xc2xa8Niet te gelovenxc2xa8hoor ik mensen soms smoezen.

Dat een stotteraar wel vloeiend kan zingen, gaat er nog niet echt in. Meestal begin ik bij een optreden met een zangnummertje: doet xc2xb4t lekker en werkt ook erg ontspannend voor mezelf, maar daarna kom ik niet om het onvermijdelijke intro-praatje heen. En ja je snapt het vast wel..dat gaat natuurlijk flink stotterend. En dat zorgt toch altijd weer voor behoorlijk wat hilariteit in zoxc2xb4n zaal (kun je nagaan hoe grappig veel mensen stotteren vinden). De meeste mensen denken dan blijkbaar dat ik een goedkope stotter-act neerzet en komen vervolgens dus bijna niet meer bij van het lachen. En natuurlijk ben ik daar onderhand wel aan gewend; ik weet gewoon van tevoren dat het gebeurt, dus ook daar heb ik wel weer wat goedbedoelde humor voor in mxc2xb4n achterzak. Maar diep van binnen blijf ik het toch wel wat pijnlijke en gxc3xaanante situaties vinden.

Dus de laatste tijd draai ik het ook weleens om. Begin ik met praten of een stukkie trombone en ga dan zingen. Nou xc3xa9cht, blikken alsof er een wandelend wereldwonder op dat podium staat. Wat is schrijven trouwens toch lekker hxc3xa8: dat woord, wandelend wereldwonder zou ik normaal echt mxc2xb4n bek niet uitkrijgen met al die xc2xa8wxc2xb4sxc2xa8.

En eerlijk gezegd snap ik dat ook wel een beetje, want het is natuurlijk ook een wonder dat iemand die nauwelijks twee woorden zonder stotteren kan uitspreken, wel helemaal vloeiend kan zingen. En wat helemaal vreemd is, is dat zelfs nadat mensen al eeuwenlang stotteren en zingen, niemand precies kan uitleggen hoe dat in elkaar zit.

Zelf denk ik dat het komt doordat je niet primair gefocused bent op woorden en letters c.q. op de tekst, maar op de juiste en zuivere klanken. In ieder geval ken je zoxc2xb4n tekst na een tijdje wel uit je hoofd en hoef je daar niet meer bij na te denken. Het goed zuiver zingen vraagt daarentegen doorlopend concentratie. Wat dat betreft ga ik een heel eind met Hausdxc3xb6rfer mee, die in zxc2xb4n therapie ook uitgaat van praten als een verzameling klanken in plaats van een verzameling letters.

Maar volgens mij is er meer. Ik denk dat vooral ook het ritme van de muziek een rol speelt. Ik zing namelijk ook regelmatig nummers, bijvoorbeeld de Blues Brothers Medley, waar hele stukken rap-achtige teksten in voorkomen en zelfs die komen er bij mij gelukkig vloeiend uit.

Verder zing ik nog het lekkerst als ik zelf tegelijkertijd drum. Iets wat bijna geen enkele drummer en/ of zanger voor elkaar krijgt.

Dus ja….ook ik heb in mxc2xb4n jonge jaren niet al te beste ervaringen opgedaan met het ritmisch tikken bij de diverse logopedie-juffen. Net als bij Petra hielp xc2xb4t me geen stap verder. En toch moet er wel iets in zitten wat het praten makkelijker maakt. Alleen praktisch een beetje moeilijk toepasbaar. Misschien zit daar het probleem.

En dat is ook eigenlijk het lullige van al die therapiexc3xabn denk ik weleens. Ga al die trucjes maar eens toepassen in het dagelijks leven.

Zo zijn er weleens mensen die me echt serieus adviseren om al zingend boodschappen te gaan doen of te gaan lesgeven. Of nog erger, mezelf zingend aan mensen voor te stellen. Ja, zie je xc2xb4t al voor je!! Denken ze volgens mij helemaal dat ze met een gestoorde te maken hebben. Gaan we maar niet doen dus.

Maar hoe dan ook. Het blijft een fantastisch gevoel, dat vloeiend kunnen zingen. Maar zelfs voor mezelf soms ook wel wat bizar. Hoor ik mezelf op een CD of zo, gaat er toch altijd even zoiets door me heen van xc2xa8 ben ik dat ??xc2xa8.

xc2xa8Niet te gelovenxc2xa8 denk ik dan.

Adrenaline

Ik weet dus intussen dat een hxc3xa9le flinke dosis adrenaline erg goed is voor mxe2x80x99n praten. Dan stotter ik dus xc3xa9cht absoluut niet!

Maar goed, geloof niet dat het te doen is om dat altijd door lichaam te laten gieren hxc3xa9?

Is ook niet zo goed voor je lichaam denk ik.

Maar hoe kom ik daar nu bij?

Ik had nachtdienst deze week.

We lopen samen dan. We hadden een hard geluid gehoord half in de nacht, maar goed, we dachten dat een bewoner naar het toilet was gegaan of zoiets en de bril had laten vallen. Of in ieder geval iets in die trant.

Dus we besloten snel met ons rondje te gaan beginnen, dan zouden we het wel tegen komen als er iets mis was.

En ja dusxe2x80xa6.er was wel degelijk iets mis.

Toen we het rondje voor de helft gehad hadden, we waren op de 2^e verdieping, mxe2x80x99n  collega was net op weg naar de 1^e verdieping, keek ik op de monitor. Iets wat ik best regelmatig doe. Daar komen beelden op van door heel het huis. En daar zag ik iemand lopen helemaal beneden die daar toch xc3xa9cht niet hoorde! Dus snel mxe2x80x99n collega terug geroepen, die hoorde het gelukkig en staan kijken.

Een onverwachte gastxe2x80xa6.die we eigenlijk geen koffie wilden aan bieden! Maar het liefst weg wilden hebben. Maar goed, ook best komisch, hij zat gevangen, whawha, hoe lomp kun je zijn? Hij was een afdeling opgegaan waarbij je met een code de deuren naar buiten open kunt doen. Wij zagen hem heen en weer lopen over die gang, zoekende naar een open deur.

Toen ging hij een inhammetje in en zagen we hem niet meer.

Dus zijn wij snel een kamer van een bewoner in gegaan die je alleen met een sleutel open krijgt. En daar de politie gebeld. Mijn hart zat intussen xc3xa9cht in mijn keel, en mxe2x80x99n benen leken wel pudding, zo stond ik te shaken. Maar mxe2x80x99n verstand werkte gelukkig wel. 112 gebeld, en gekxe2x80xa6 heb nog nooit van mxe2x80x99n leven zo goed gepraat. Raar hxc3xa9!?!? Adrenaline werkt toch wel erg goed dan. Intussen was ik buiten het raam gaan kijken en na een tijdje zag ik uit het raam klimmen helemaal beneden.

Even daarna kwam de politie, net te laat, echt jammer.

Die heeft een ronde gedaan, maar zag hem niet meer.

Zelf zijn we ook nog hier en daar gaan kijken, en zagen we waar hij naar binnen gekomen was.

Achteraf had hij al langer rond gereden en staan kijken hoe of wat, staat op beelden.

Brrrr, ik geef eerlijk toe dat ik een held op sokken ben met dit soort dingen, ik ben gewoon echt bang dan. Maar stond er ook echt van de te kijken welke invloed dat op mxe2x80x99n praten had.

Ook sxe2x80x99morgens met het vertellen tegen de collegaxe2x80x99s die binnen kwamen druppelen het hele verhaal een paar keer gedaan, ook best zonder moeite.

Dus ja, je ziet het. In situaties waarin je verwacht dat het niet gaat lukkenxe2x80xa6. Wxc3xa9l dus!

Ennexe2x80xa6ik moest nog een nachtje werken daarnaxe2x80xa6maar heb mxe2x80x99n privxc3xa9 lijfwachten maar meegenomen. Mocht van de baas, dus prima. Twee uit de kluiten gewassen honden hebben me de hxc3xa9le nacht in de gaten gehouden. Mxe2x80x99n collega moest even wennen, maar vond het ook wel goed. Ik heb me heel veilig gevoeld. Alleen jammer dat hij niet meer terug gekomen is die nacht!

Dus jaxe2x80xa6.zomaar een voorval wat best even impact op me had eigenlijkxe2x80xa6.maar ook positief op mijn praten!

Door Mark

Degenen die zelf stotteren weten het al jaren!! Maar voor degenen die niet stotteren: geloof me, telefoneren is iets vreselijks als je heftig stottert. Eerlijk gezegd heb ik me al vaak afgevraagd waarom stotteren door de telefoon nu zoveel vervelender is dan in face to face contacten. En waarom veel mensen die stotteren in een dergelijke situatie meestal zoveel meer last van hun spraakhandicapje hebben. Ik ben er niet echt uit. Denk dat het komt door de vermeende tijdsdruk, maar vooral door het gemis aan non-verbale communicatie.

Hoe dan ook: zelf stotter ik door de telefoon vele malen erger dan in andere situaties. Zelfs zo, dat ik me niet in een voor de ander blijkbaar acceptabel tijdsbestek door die woordenbrij heen kan worstelen. En ja, ik schiet dan ook spontaan in de stotterkramp als ik dat ding alleen al hoor rinkelen.

Reden waarom ik telefoongesprekken met onbekenden dan ook al een half mensenleven vermijdt. En tot voor kort zat ik daar niet echt mee. Tenslotte hebben we dankzij de moderne techniek tegenwoordig nummervermelding, zodat ik in ieder geval selectief kan vermijden. Maar sinds ik als docent op het conservatorium individuele studenten begeleidt bij hun afstudeerprojecten, voelde het op een gegeven moment wel als erg xc2xa8gehandicaptxc2xa8 om die jongens en meisjes steeds maar weer te vragen via de mail met mij te communiceren.

Dus heb ik een jaartje geleden de stoute schoenen aangetrokken om met behulp van een stottertherapeut annex psycholoog annex coach mijn telefoonvermijdingsgedrag aan te pakken. Dat betekent eerst uitgebreid bespreken welke negatieve gedachten en gevoelens me precies bekruipen bij het fenomeen telefoon, daar dan andere, positieve gedachten dus, tegenover zetten, je realiseren dat die negatieve gedachten irrationeel zijn, tig telefoongesprekken oefenen met acteurs om vervolgens in het echt allerlei onbekende mensen en instanties te gaan bellen. En ik moet zeggen, na een tijdje ging het redelijk, in ieder geval in de oefengesprekken met die acteurs. Ik stotterde nog wel flink, maar niet veel meer dan in andere situaties en voelde me een stuk minder gestresst dan de jaren daarvoor. Dus ik was aardig tevreden over mezelf.

Maar de xc2xa8echte wereldxc2xa8 is toch anders. Daar heb je namelijk niet te maken met acteurs die een leuke boterham verdienen aan die klusjes voor een stottertherapeut, maar met xc2xa8echte mensenxc2xa8, die haast hebben, die niet doorhebben dat er geen storing op de lijn zit, maar dat er gewoon een stotteraar aan de andere kant van de draad hangt te bungelen. En niet te vergeten mensen die blijkbaar ook liever met mij mailen dan met mij bellen.

De ervaringen die ik opdeed maken weer pijnlijk duidelijk dat stotteren niet alleen een probleem is van degene die stottert, maar ook van degene die ernaar luistert. Net als vroeger werd ik weer geconfronteerd met dat eeuwige gezanik dat er een storing op de lijn zat, of ik nog een keer overnieuw kon bellen, met de dringende vraag of er niemand anders in de buurt was om het telefoongesprek van me over te nemen, met mensen die blijkbaar zo weinig tijd hadden dat ze spontaan de hoorn erop smeten. Ja en zelfs met telefonische verkopers die er geen heil meer in zagen; voor die jongens is tijd natuurlijk geld hxc3xa8, logisch toch. Kortom met een grenzeloze intolerantie ten opzichte van mensen die wat meer tijd nodig hebben om hun zegje te doen.

Hoezo: irrationele negatieve gedachten????

Inmiddels heb ik maar besloten het erbij te laten zitten. Dan maar weer gewoon lekker mailen en de praatklussen door mxc2xb4n vrouw op laten knappen. Maar kom mij niet meer vertellen dat stotterangst vooral tussen de oren zit van degene die stottert.

Ik vraag me alleen wel eens af wat er zou gebeuren als er niemand in de buurt is en ik plotseling 112 zou moeten bellen. Weinig kans dus dat die ambulance, politie of brandweer op tijd arriveert.

Door Mark

Ja, ik weet het: schreef het al eerder. De ene stotteraar is de andere niet en ik wil jullie dus even laten weten dat ik niet zoxc2xb4n mafkees ben als Petra.

Ik stotter dus juist veel minder bij bekende mensen en ook veel minder in xc3xa9xc3xa9n op xc3xa9xc3xa9n gesprekken. Precies andersom dus.

Als ik het gevoel heb dat het niet uitmaakt dat ik stotter en dat mensen me nemen zoals ik ben, gaat het meestal een stuk beter.

Verder heb ik nu niet zoveel te melden, alleen dat ik de zon en de warmte zo mis.

Binnenkort ga ik een stukkie schrijven over stotteren en telefoneren en over het feit dat wat mij betreft e-mail 30 jaar geleden uit gevonden had moeten worden.

Door Petra

Begrijpen jullie het?

Ik niet altijd namelijk.

Een paar weken geleden was ik om een bakkie bij een vriendin, die ook stottert. Zit je gezellig te kletsen, haar man kwam er nog bij. Een hele rustige gast, die het xc3xa9xc3xa9n en ander natuurlijk wel gewend is wat stotteren betreft.

Dus niet echt een situatie waarin ik bang hoef te zijn xc3xb3m te stotteren.

En wat denk je dan? Dan stotter ik op zxe2x80x99n heftigst, voor mijn doen dan. Heel vreemd.

Okxc3xa9, een verklaring zou kunnen zijn dat ik dan xc3xa9cht niets vermijd, wat logisch is dat ik dan meer stotter. Maar ik heb nu niet echt het idee dat ik in andere situaties nu zo veel meer vermijdxe2x80xa6. Waarin ik dan toch minder stotter.

Raar maar waar, verklaar het maar eens.

Ik heb dat altijd wel een beetje gehad. Misschien dat het een xc3xa9xc3xa9n op xc3xa9xc3xa9n gesprek is, okxc3xa9, later met haar man erbij. Maar dan heb ik altijd wel dat ik meer stotter.

Misschien het idee dat het gewoon mxc3xa1g, dat ik dan xc3xa9cht niets doe om niet te stotteren. Geen trucjesxe2x80xa6 niets!

Onder mijn werk stotter ik ook nooit zo veel, maar dat is te verklaren dat ik dan bezig ben, en praten xe2x80x98erbijxe2x80x99 doe. Want in de pauzes heb ik weer wel dat ik stotters voel aankomenxe2x80xa6 en ja, dan ook soms mijn mond hou. Niet goed misschien. Nee, ik weet het. Maar die reacties hxc3xa9, wetende dat die kunnen komen. En ook daarvan overkom je niets, ik weet het. Maar tochxe2x80xa6 sommige dingen komen gewoon toch even harder aan als dat je zou willen.

Niet dat ik het super zwaar en vreselijk wil maken. Maar zoals ik het schrijf, ja, zo voelt het ook voor mij. Niets meer en niets minder.

Wetende dat er een hxc3xa9le groep mensen mee luistert als ik zit te stotteren wordt ik nou niet bepaald vrolijk van. En die groep? Die interesseert het waarschijnlijk niet eens, of het nu een paar seconden langer duurt voor ik wat gezegd heb, die zijn het een seconde later al weer vergeten. En zo niet? Wat zou dat dan mijn probleem zijn????? Maar het is het wel, of ik nu wil of niet.

Schaamtexe2x80xa6 is hxc3xa9t grootste probleem hxc3xa9.

Weet je wat wel weer gek is?

Dat als ik in een groep zit, en in gesprek ben met mijn man, of een hxc3xa9le goed vriend, ik er weer niet zo veel om geef als ik zit te stotteren.

Wetende dat er iemand bij is waarbij het niets geeft, die me toch wel neemt zoals ik ben. Waar het niet voor uitmaakt of ik veel, weinig of niet stotter. Een stukje zekerheid.

Jaja, een stotteraar zit nu eenmaal xc3xa9rg raar in elkaar zoals jullie lezen.

En dan maar willen dat een buitenstaander ons begrijpt. Terwijl we dat zelf niet eens goed doen.

Eigenlijk een onmogelijke opgave voor een luisteraar hxc3xa9. Maar toch iets wat ze zo graag willen. Al is het maar een hxc3xa9xc3xa9l klein beetje.